1991ko urriaren 4an, Antartikoko Ingurumena Babesteko Tratatuaren Protokoloa sinatu zen Madrilen (Madrilgo Protokoloa ere deitzen zaio). Antartikako ingurumenaren eta haren mendeko ekosistemen eta haiei lotutakoen babesa areagotzeko beharragatik sortu zen protokolo hori. Protokoloak “bakeari eta zientziari eskainitako erreserba natural” gisa izendatzen du Antartika (art. 2). 3. artikuluan, Antartikako giza jarduerei aplikatu beharreko oinarrizko printzipioak ezartzen dira.
Protokoloak 6 eranskin ditu, II. eranskinak debekatu egiten du Antartikoko Tratatuaren eremuko bertako flora eta fauna hartzea edo modu kaltegarrian sartzea, eta V. eranskinak ezartzen du edozein eremu, itsas eremu bat barne, bereziki babestutako gune antartiko (ZAEP) eta bereziki administratutako gune antartiko (ZAEA) izendatu ahalko dela. Gune horietan jarduerak debekatu, murriztu edo administratu egingo dira, hartutako kudeaketa-planen arabera.
Protokoloak Ingurumena Babesteko Komitea (PJS) ezarri zuen, Antartikoko Tratatuaren Kontsulta Bilerari (RCTA) Protokoloaren ezarpenari buruzko aholkuak eta gomendioak emateko aditu-talde gisa. CPA urtero biltzen da RCTA dela eta.