<p>Comité Polar Espa&ntilde;ol</p>

A Antártida comprende todos os territorios situados ao sur do paralelo 60º S. Ten unha extensión de 14 millóns de km², dos cales o 98% están cubertos de xeo con espesores medios de 3 km. Posúe o clima máis extremo da terra, medíndose a temperatura máis baixa rexistrada, é o lugar máis ventoso e con menor rexistro de precipitacións, e é o continente máis elevado da Terra cunha altitude media de 2000 m. Alberga ao redor do 80% da auga doce do planeta. Na Antártida non existen poboacións indíxenas.

As actividades na Antártida réxense polo Tratado Antártico, inicialmente asinado por 12 países en 1959, establece un réxime de conservación para o continente. Este Tratado recoñece o interese de toda a humanidade en que a Antártida se use sempre e exclusivamente para fins pacíficos e que non chegue a ser escenario ou obxecto de discordia internacional. Recoñece, ademais, a importancia das contribucións achegadas ao coñecemento científico como resultado da cooperación internacional na investigación científica na Antártida.

A investigación científica nas rexións polares resulta especialmente relevante pola transcendencia global dos procesos e os descubrimentos que teñen lugar nelas. Considéranse observatorios privilexiados en numerosas áreas de coñecemento. A comprensión, coñecemento e observación dos procesos xeolóxicos, biolóxicos, oceanográficos e atmosféricos que concorren tanto no Ártico como na Antártida son críticos para avanzar no coñecemento dos procesos globais na Terra. A colaboración internacional é fundamental para o desenvolvemento da ciencia polar.

O apoio institucional e desenvolvemento de proxectos científicos nas zonas polares de maneira continuada remóntase á década de 1980. Inicialmente, o interese da comunidade científica española centrouse na Antártida, fundamentalmente pola accesibilidade ás instalacións de España na zona, pero durante a última década hai habido unha diversificación das investigacións no ártico, sustentada, fundamentalmente, polas colaboracións internacionais. Na actualidade numerosos proxectos científicos españois realízanse en diversas localizacións tanto antárticas como árticas.

O movemento de acceso aberto e de creación de infraestruturas de apoio ao uso de información científica pola comunidade científica ha considerado a importancia da accesibilidade aos datos de investigación. Estes datos son recoñecidos como unha fonte de coñecemento propia e independente das publicacións, que poden xerar novo coñecemento e poderían ser explotados de maneira interdisciplinar. 

A Lei 14/2011, do 1 de xuño, da Ciencia, a Tecnoloxía e a Innovación fai referencia á normalización da xestión dos datos en repositorios co fin de facilitar a súa preservación, acceso e distribución (artigo 37).

Os datos polares, sobre todo os antárticos pola obriga que implica o artigo III do Tratado Antártico, conta con instrucións de depósito e reuso de datos dispoñibles en repositorios temáticos. A xestión adecuada dos datos debe estar coordinada para garantir a súa preservación e explotación e asegurar a interoperabilidade destes.